Terug naar Koksijde

image Printervriendelijke versie

Koksijde? Dat is zee, zand en zon! En als er geen zon is, lekker uitwaaien en lange wandelingen maken langs het strand. Maar de stad aan de westkust, vlak bij de Franse grens, heeft zoveel meer te bieden. Terug naar Koksijde! TVT-smaakmaker Tine Bral

We hoopten op zon om Koksijde te herontdekken, het werd een ijzige oostenwind die de kust geselde, ideaal om het andere Koksijde te ontdekken. Uitvalsbasis voor onze tweedaagse is B&B Evergreen, een mooie witte kustvilla langs de Koninklijke Baan. Gastheer Patrick De Ruyver loodst ons snel naar binnen de warmte in. De sfeer in Evergreen is gezellig en alles ademt een zorgeloos zuiderse vakantiesfeer.

Peerdevisschers en IJslandvaarders

Onze eerste bestemming: Navigo, voluit het Nationaal Visserijmuseum Oost-Duinkerke. Het museum vertelt het verhaal van de visserij toen en nu, de IJslandvaarders en de 'peerdevisschers' van Oost-Duinkerke.

In de jaren zestig waren ze nog slechts met zes en het scheelde geen garnaal (om in de sfeer te blijven) of de laatste peerdevisscher had zijn paard op stal gezet en zijn netten voor antiek verkocht. Gelukkig niet dus! De prachtige, authentieke traditie om met kloeke Belgische trekpaarden de zee in te gaan om garnalen te vissen, herleefde, werd zelfs Werelderfgoed en is vandaag een absolute toeristische topper. Het is dan ook een prachtig zicht als de kolonne van paarden en karren door de straten van Oostduinkerke naar het brede strand trekt. Helemaal imposant wordt het als de vissers hun paarden bestijgen en ze langzaam het water insturen met het zware net achter hen aan. Vandaag is het koud, té koud en blijven vissers en paarden binnen.

Wat er zoal in de netten van onze Noordzeevissers terecht komt, ontdek je in de 2 grote aquaria waar onder andere kabeljauw, hondshaai, pladijs, tong, tarbot, rog en krab nieuwsgierig naar ons komen kijken. De roggen zijn echte showbeesten die volleerd poseren voor de lens van de fotograaf. Ik kan het dan ook niet laten om bij het buitengaan in de museumshop een 'knuffelrog' te kopen.

Tongetjes, pladijs, rog en kabeljauw mogen dan fantastisch smaken, het vangen van al dit lekkers is vandaag hard labeur en was dat vroeger nog heel veel meer. We maken kennis met de IJslandvaarders van toen, de fameuze ‘mannen met baarden die naar IJsland willen varen’. Naast het museum is een exacte kopie gebouwd van een 19de-eeuws vissershuisje. De oude visser - griezelig levensecht - bij de Leuvense stove kijkt somber. Zijn leven was dan ook hard, elk jaar was hij zes maanden van huis om met de lijn - in ijzige weeromstandigheden - kabeljauw te vangen langs de IJslandse kusten. Terug in de warmte van Navigo vertelt een gids ons het verhaal van de IJslandvaarders die te voet naar Duinkerken trokken om voor een karig loon in te schepen voor een onzekere, gevaarlijke reis. De boten waren klein, de golven hoog, de rotsen rond de Schotse eilanden verraderlijk en ze vreesden de 'roesschaert', de afschrikwekkende zeeduivel die hen mee de diepte in kon slepen.

Levende verse slibtongetjes
Navigo heeft een indrukwekkende collectie waar we nog wel een tijdje konden in grasduinen, maar we krijgen honger en waar kunnen we die beter stillen dan in Estaminet De Peerdevisscher, vlak bij het museum. Toen men in de jaren vijftig een visserijmuseum bouwde, dacht men – zoals altijd in Vlaanderen – ook aan de innerlijke mens. En ver hoefden ze het in Koksijde niet te zoeken want van de peerdevisschers naar garnaalkroketjes en slibtongetjes is een kleine stap.

Corinne D'Hulster, dochter van een peerdevisscher en zelf ook ooit een van 'de mannen', verzekert ons dat slibtongetjes de beste keuze is. “Je krijgt er vier per persoon en ze zijn superlekker. Drie keer per week bezorgen lokale vissers ze ons ‘levende vers’. Je moet bij ons niet zijn voor ingewikkelde toestanden. Hier eet je zoals de vissers vroeger - en nog steeds - eten. Slibtongetjes gebakken in de boter, frietjes erbij, heerlijk ‘ouderwetse’ kropsla en tomaat met een vinaigretje en natuurlijk huisgemaakte mayonaise." Meer moet dat inderdaad niet zijn, behalve misschien een donker ‘peerdevisschersbiertje’ van het huis en een homemade picon voor. Voor de garnaalkroketjes, tomaat garnaal en de gedroogde wijting komen we later terug.

Nieuw gastronomisch talent: Willem Hiele
Het contrast lijkt groot: van de eenvoudige IJslandvaarders en peerdevisschers naar Belgische topgastronomie. En toch! Willem Hiele is niet alleen een kind van de streek, hij is ook een rechtstreekse afstammeling van IJslandvaarder Cisten Hiele wiens foto prominent aanwezig is in het restaurant. Willem: “In 1832 bouwde hij een klein vissershuisje achter de Hoge Blekker, beschut tegen de bijtende oostenwind. Het huisje is in de loop der tijden gegroeid en verbouwd, maar bewaarde tot op vandaag zijn oorspronkelijke karakter en... wordt nog steeds bewoond door een Hiele!”

Bij Willem Hiele vergeet je makkelijk de tijd en het gure weer buiten. Met lokale producten die hem nauw aan het hart liggen, kookt de chef creatieve, speelse, smaakvolle gerechtjes. “Ik hou van sterke smaken” zegt hij. Wie wil kennis maken met Willem Hiele verwijzen we graag naar ons artikel 'Fris, speels, licht en origineel, een avondje Willem Hiele'.

Virtuele monniken
Na een uitgebreid ontbijt in Evergreen inclusief origineel spiegeleitje klaargemaakt door gastheer Patrick trotseren we opnieuw de wind. We hebben een afspraak met de monnikken van abdij Ten Duinen, vader abt zal ons in hoogsteigen persoon in de abdij anno 1490 rondleiden. Om terug te reizen in de tijd moeten we wel een VR-bril (Virtual Reality) opzetten. Het effect is ronduit spectaculair! Je stapt ‘letterlijk’ door de middeleeuwse abdij die zich in 3D voor je opent. Van de monumentale kerk in opbouw, langs de voorraadkamers tot in de verblijven van vader abt zelf. Omdat je in de VR een boek komt ophalen, vraagt de abt je het even te doorbladeren, een unieke ervaring! Als ik daarna door de ruïnes loop, heb ik het na de VR-ervaring veel makkelijker om me de gebouwen voor te stellen.

Klik op de kerk (of dit zinnetje) en bezoek Ten Duinen virtueel 

In de verschillende zalen van het museum leer je alles over de monniken van de abdij Ten Duinen. Hoe de abdij georganiseerd was, hoe monniken en lekenbroeders leefden, werkten, wat ze aten en … wat ze dronken. Geen water want dat was niet zuiver en dus ongezond, wel bier. Het bier van toen kunnen we niet meer proeven – zelfs virtueel niet – maar de vier Ten Duinen-biertjes die vandaag gebrouwen worden onder de naam St-Idesbald, vallen ongelooflijk goed mee. De donkere versie wordt door Willem Hiele gebruikt in zijn beslag van de mosselbeignetjes.

Minder maar beter vlees
We sluiten onze tweedaagse af bij een naam die klinkt als een klok in de gastronomische wereld: Hendrik Dierendonck. Vader Raymond begon in 1970 met een beenhouwerij en van meetaf aan had hij een missie: op zoek gaan naar het beste vlees en dat in zijn winkel aanbieden. Het duurde niet lang of Dierendonck werd een begrip in de streek. Zoon Hendrik stapte in de voetsporen van zijn vader en werd de ‘hofleverancier’ van gastronomische toppers als Oud Sluis en In De Wulf. In een tijd waarin beenhouwer een uitstervend ras leek, trok hij de kaart van het ambacht, specialiseerde zich in het betere (gerijpte) vlees en werd een van onze bekendste ‘foodheroes’.

Toen het ateljee achter de beenhouwerij te klein werd, verplaatste Hendrik een groot deel van de activiteiten naar een nieuw gebouw in de industriezone van Koksijde. Het oude ateljee bleef in functie als demonstratieruimte en er kwam een restaurant bij: Carcasse. De ruimte is ruw industrieel ingericht met veel verwijzingen naar het beenhouwersvak. Vlees is uiteraard de specialiteit. Chef Anthony Snoeck toont ons de rijpingskast met Rubia Gallega, Angus Aberdeen, Simmental, Holstein,… De toppers liggen er allemaal rustig te rijpen tot het ogenblik dat ze op hun best zijn om klaargemaakt te worden. Eerst bakken op de tepanyaki, dan gegaard op houtskool in de Josper. Terwijl we een aperitiefje drinken en wachten op het hoofdgerecht serveert de chef ons een aantal proevers waarin groenten de hoofdrol spelen. “Want” zegt de chef “Groenten zijn in Carcasse net zo belangrijk als vlees. Je komt hier niet om véél vlees te eten, wel om kwaliteitsvol en zeer lekker vlees te eten.”




Ons Lekker-Koksijde-lijstje:

Estaminet De Peerdevisscher, Pastoor Schmitzstraat 4, Oostduinkerke www.facebook.com/paardevisser 
Willem Hiele, Pylyserlaan 138, Koksijde www.willemhiele.be
Carcasse, H. Christiaenlaan 5, Koksijde (Sint-Idesbald) www.carcasse.be
Slagerij Dierendonck, Strandlaan 331, Koksijde (Sint-Idesbald) www.dierendonck.be

Bezoeken in Koksijde:
Navigo, Pastoor Schmitzstraat 5, Oostduinkerke www.navigomuseum.be
Abdijmuseum Ten Duinen, Koninklijke Prinslaan 2, Koksijde www.tenduinen.be

Niet te missen:
Wanneer de peerdevisschers uitrijden vind je op www.paardenvissers.be
Beaufort, Kunsttriënale aan zee brengt van 30 maart t/m 30 september een selectie van nationale en internationale kunstenaars tegen de achtergrond van zee, strand en duinen. Thema dit keer: het vrijdenkende karakter van de kust. Gratis, info: www.beaufort2018.be

Ons logeeradres:
B&B Evergreen, Koninklijke Baan 197, 8670 Koksijde
www.evergreenkoksijde.be


Tekst: Tine Bral www.detafelvantine.be/tine_bral #tinebral
Foto's: Marc-Pieter Devos www.detafelvantine.be/marc-pieter_devos #marcpieterdevos
#detafelvantine


 

 

 

 
 
de tafel van Tine - info@detafelvantine.be - Disclaimer - verantwoordelijke uitgever: mdmedia & partners