Pêche à pied in Bretagne

image Printervriendelijke versie

Met je blauwe rubberlaarzen ga je in het voorjaar en liefst bij heel laag water naar zee om in het zand voorovergebogen te gaan staan en met een soort metalen rijfje gaatjes te boren en keuteren tot je een palourde of een kokkel gevonden hebt.
TVT-smaakmakers Anouck & Joris


“pêcheur à pied” in de Finistère, op zoek naar kokkeltjes, foto : Anouck Delanghe

Op de rotsen kleven de kreukeltjes, les bigorneaux, die je er met een vijzende draai handmatig af moet plukken. Soms kom je ook wilde oesters tegen op de rotsen. Net onder de waterlijn hangen de eendenmosselen in trosjes tegen de keien, die moet je eraf hakken met een bijteltje. In de plassen die zijn achtergebleven kan je de zwemkrabben vangen, les étrilles. De bouquet garnalen zitten daar ook in. Er moeten ook zee-egels te vinden zijn, maar dat heb ik zelf nog niet gezien.

De pêche à pied is streng gereglementeerd. Je mag maximum x aantal stuks van elke soort meenemen per gezin. Dat staat aangeduid op een bord bij de ingang van het strand. Je kan rekenen op veel sociale controle, want iedereen komt in je ijzeren mandje piepen wat je allemaal hebt gevonden. Wij mogen dat dus voor ons tweetjes doen, maar niet voor onze table d’hôtes, want dat is commercieel. Maar goed ook, anders is er binnen een paar jaar geen blauwe rubberlaarzen-plezier meer over.

Dit te voet vissen is erg tijdrovend, maar het is zo plezant. Goed wetende dat er ook een vismarkt is waar je al dat lekkers kan gaan kopen, ga je toch mee in die gekte. De mensen houden hier nauwkeurig het coef in de gaten, de coëfficiënt. Naast het weerbericht staan in de krant verschillende cijfers: het uur van eb, het uur van vloed en het coef. Hoe hoger het coef hoe beter voor de pêche à pied, want dat betekent dat er heel laag tij is, dat gepaard gaat met springvloed vanaf coef 110.

 

 

 

 

 

 
 
de tafel van Tine - info@detafelvantine.be - Disclaimer - verantwoordelijke uitgever: mdmedia & partners