Terug naar Ieper

image Printervriendelijke versie

Geen Vlaamse stad die momenteel meer in de internationale belangstelling staat dan Ieper. Naar de reden hoef je niet lang te zoeken: de herdenking van 100 jaar WOI. Maar Ieper is meer dan de Menenpoort en het In Flanders Field Museum. We beginnen onze trip bij de eerste en sluiten af in de tweede. Tussenin ontdekken we een levendige stad die veel leuks en lekkers te bieden heeft: Ieper… ‘revisited’.

Menenpoort l foto's marc-pieter devos

Een ding stond vast: twee dagen zouden we de auto niet gebruiken. Ieper is immers prima 'bestapbaar' vanuit  B&B SaBBajon, in het hart van de stad. Op aangeven van eigenares Joke parkeren we onze auto op het Minneplein, een gratis parking net om de hoek.

Omdat we de stad binnenrijden langs de Menenpoort en best wel onder de indruk zijn, besluiten we onze 'herontdekking' toch te starten bij deze imposante poort. Als je de trappen oploopt en enkele van de briefjes aan de vele kransen langs de treden leest, kan je enkel maar de woorden op de portalen fluisteren: 'we shall remember'. Geen oorlog hadden we gezegd, maar het is er moeilijk naast kijken, stellen we vast.

 

In de Menenstraat die van de poort naar de Grote Markt leidt, opende een paar maanden terug in een gewezen kledingzaak een nieuwe 'hotspot', boetiekbrasserie Dépot. Je kan er prima eten en drinken en... alles kopen wat er te zien is: oude en nieuwe spulletjes en bizarre objecten, alles verspreid over vier verdiepingen. We klinken met een picon vin blanc, we zijn toch dicht bij de 'schreve', en stillen de eerste honger met een 'plankje kaas en charcuterie uit de Westhoek'. De lunchgerechtjes na - een couscoussalade en een gravad lax - hoefden eigenlijk niet. In het glas komt trippel van biobrouwerij De Plukker uit Poperinge.

We stappen terug richting Menenpoort, maar slaan vlak ervoor rechts af en lopen nu langs de onderkant van de vesting die Louis XIV zijn bouwmeester Vauban liet bouwen rondom de grensstad. Om Willem van Oranje op afstand te houden was investeren in vestingen in de bekende stervorm een noodzaak. Vauban deed zijn werk grondig en noch de tijd, noch de Duitse troepen konden de vestingen volledig vernietigen. In de 'voet' zijn de kazematten, souterrains, die deels soldatenverblijven, deels opslagplaatsen en in WOI hoofdkwartier van de Engelsen waren.

In een van die kazematten is het CWXRM ‘Coming World Remember Me’ gevestigd. Aan de poort staat een 'Cosmogolem' - symbool voor hoop en evolutie - van kunstenaar Koen Van Mechelen. Kinderen gaven hem kleur en wie wil kan een bericht in zijn buik stoppen: er liggen al een hele pak briefjes in! Het in 2014 opgestartte project beleeft zijn hoogtepunt in maart 2018. Bedoeling is om 600.000 kleine beeldjes in klei te maken, voor elk van de 600.000 slachtoffers die WOI in België maakte. Wie een beeldje uit de klomp klei vormt, is er meteen peter van. Dit peterschap kost 5 euro. De helft gaat naar de realisatie van de 'land art' installatie in het provinciaal domein De Palingbeek, waar de beeldjes in maart neergezet zullen worden samen met drie andere werken van Koen Van Mechelen. De andere helft gaat naar een goed doel. Begin oktober waren al 520.000 beeldjes gemaakt...

We volgen nog even de vesting onderaan, maar klimmen er dan resoluut op. Met de 'vestingwandeling' - die we kregen in de toeristische dienst - als leidraad, stappen we richting Rijselpoort. Het is een prachtige herfstdag en op de groene vesten wordt druk gewandeld door Ieperlingen en toeristen. Het uitzicht op zowel stad als gracht is wijds. Opvallend zijn de vele grote, majestueuse bomen die allemaal een infobordje hebben waardoor we blijven dralen en lezen. Als we de Rijselpoort naderen, worden de grachten breder, bijna vijvers, en plots ligt daar in de bescherming van de vestingmuur, een klein, intiem, soldatenkerkhof. De meeste sneuvelden in 1917 tijdens de derde slag om Ieper, beter gekend als The Battle of Passchendaele: 'they call it hell'... 

Het is er zo stil en vredig dat we de tijd uit het oog verliezen en snel de vesting afdalen, want we hebben afspraak in de kazemat van het Houten Paard. Bart Vermeulen, zytholoog, biersommelier en gids wacht ons al op aan de poort van de enige brouwerij van de stad Ieper: Brouwerij de Kazematten. Een heel bijzondere plaats voor deze brouwerij die twee biertjes brouwt met de naam ‘Wipers Times’. Bart: “Exact op deze plaats stond in 1917 de kleine drukpers die door enkele Engelse soldaten werd gebruikt om een oorlogskrantje te drukken. Omdat de Engelsen de Y niet kunnen uitspreken, werd Ypres vervormd tot Wipers. Het krantje - The Wipers Times - was enorm populair onder de soldaten, niet in het minst door de typisch Britse humor waarmee de makers de Engelse soldaten zelfs in de meest zwarte dagen van de oorlog aan het lachen wisten te brengen. Toen we hier begonnen te brouwen, hadden we snel een naam voor onze biertjes. Het eerste Wipers brouwden we in 2014, het tweede in 2016 en Wipers 18 komt er volgend jaar aan." In een van de kazematten staan de brouwketels, in de aanpalende is een degustatieruimte. En ja, de Wipers laten zich vlot wegdrinken.

We wandelen 'langs binnen' terug naar SaBBajon. Even snel opfrissen, kledij wisselen en - we kunnen er niet aan weerstaan - op naar de 'Last Post'. Het is 19.45u en we moeten ons tevreden stellen met een achteraf plaatsje, volk! Het blijft indrukwekkend, de klaroenspelers, de weergalm, de bloemenhulde, de stilte...

Van de Menenpoort haasten we ons naar de rand van het Astridpark. Het stond vast dat we onze Ieperdag zouden afsluiten in restaurant Souvenir van chef Vilhjalmur Sigurdarson en gastvrouw Joke Michiels. Zij is Ieperse, hij IJslander. Twee jaar terug kookte hij voor mijn zomerreeks in de krant op de Amandine, de IJslandvaarder die op de kade in Oostende ligt. Het was ronduit super! We namen ons voor zo snel mogelijk naar Ieper te gaan, maar het bleef bij voornemens, tot nu! Het interieur van het restaurant is wit, strak en sober. Overbodige franjes zijn nergens te bespeuren en dat is ook de stijl van koken van de chef. De combinaties zijn gedurfd en origineel, de smaken avontuurlijk maar gaan harmonieus samen. Het moet natuurlijk niet gezegd dat de chef enkel met kwaliteitsproducten uit de streek werkt. “Vis en groenten zijn 'mijn' ding” zegt hij ons en de griet met wortel, zwarte knoflook en hollandaise is een topper. Maar ook de veurnse hoevekip met keukenraapjes en een jus van rucola laat zich vlot eten. En dan heb ik het nog niet over de subtiele amuses en het frisse dessert. We blijven zowaar 'plakken', gelukkig ligt SaBBayon om de hoek.

We hebben zalig geslapen in de ruime, mooi ingerichte kamer en beneden wacht ons een heerlijk ontbijtbuffet met als extra een à la minute gebakken roereitje. In één nacht is de zachte nazomer echter veranderd in ontstuimige herfst. We haasten ons dan ook naar het IFFM ofte In Flanders Field Museum. Oorlog, inderdaad, we gingen hem vermijden, maar we waren nog niet in het vernieuwde museum dus... 

Het IFFM weet op een perfecte manier haar taak als museum – het bewaren, bestuderen en tentoonstellen van de materiële overblijfselen van WOI – te combineren met de net zo belangrijke opdracht om het publiek van vandaag die beroerde tijden te laten ‘herbeleven’. Het is uiteraard onmogelijk om ook maar iets van de pijn, ellende en angst van toen te voelen, maar het IFFM weet zijn bezoekers te raken. Het verhaal van de 'Groote Oorlog' wordt niet verteld aan de hand van data en troepenbewegingen, maar vanuit de gewone soldaat, de mensen die voor het geweld op de vlucht moesten, de verpleegsters en dokters die in de veldhospitalen de vele gewonden moesten opvangen. En als je een klein tipje van het loopgravenleven wil oplichten, dan moet je even stilstaan bij de film van de Diggers, de mannen die nog altijd 'dugouts', de verblijfplaatsen langs de loopgraven opgraven, en door hun vondsten het dagelijkse leven daar reconstrueren.

Omdat onze trip een culinair luik heeft, sluiten we af in De Fonderie. Waar vroeger de onderdelen werden gegoten voor de Picanol-weefgetouwen is nu een bruisende brasserie waar chef Ellen en gastheer Xavier hun gasten verwennen met de allerbeste producten verwerkt in traditionele, klassieke bereidingen. Haute gastronomie is hier niet doel, wel de beste brasseriekeuken met flinke hoofdletter B.



Terug naar Ieper,
de adressen:
B&B SaBBayon, www.sabbajon.be
Dépot, www.depotieper.be
Souvenir, www.souvenir-restaurant.be
De Fonderie, www.defonderie.be
Brouwerij De Kazematten, www.kazematten.be
CWXRM, www.comingwordlrememberme.be
IFFM, www.toerisme-ieper.be  

tekst: Tine Bral
foto's: Marc-Pieter Devos

koken & tafelen algemeen

 

 

 

 

Bespaar continu

 
 
de tafel van Tine - Visserij 199 - 9000 Gent - info@detafelvantine.be - Disclaimer - verantwoordelijke uitgever: mdmedia - Site by 2Mpact