Mari plukt elke dag de dag

image Printervriendelijke versie

Toen ik haar eerste kookboek ‘De Groentebijbel’ in handen kreeg, was ik meteen enthousiast. De recepten waren lekker maakbaar, de info interessant, de tips nuttig. Maar er was nog iets meer: de tekstjes die in kookboeken meestal als onbelangrijke ‘side dishes’ worden geserveerd, waren origineel en vlot geschreven. Kleine warme cursiefjes waren het waarin je de auteur/kokkin/groenteboerin Mari beter leerde kennen.

Ik vroeg Mari of ze geen zin had om als smaakmaker mee te werken aan ‘de tafel van Tine’ en dat wou ze. Sindsdien stuurt ze elke maand een bericht met annex recept vanuit Jardin des Etoiles, haar B&B/restaurant/groentetuin in Noord-Frankrijk Een tijdje geleden mailde Mari me dat ze aan een nieuw kookboek bezig was en dat het behoorlijk ‘dik’ zou worden. 846 pagina’s is inderdaad niet niks. Zeg gerust een kanjer van formaat: Mari plukt de dag.

Nu ligt het boek voor me. Behalve dat het een kanjer is, valt ook meteen op dat er bij de gerechten geen foto’s staan. Geen modieuze prentjes dus, maar een boek letterlijk vol recepten: 365 om precies te zijn, voor elke dag eentje. Zo is het boek ook opgebouwd: je begint op 1 januari met knolselderijsoep met hazelnotentambouille en je eindigt op 31 december met hartige scones.

In een vorig leven was Mari chef in een restaurant, maar ze besloot om het over een andere boeg te gooien en te verhuizen naar de Picardische boerenbuiten om er groenten te telen en een kleine B&B te runnen. In ‘Mari plukt de dag’ volg je groenteboerin Mari mee in de tuin. Het plukken in de titel mag je dus best letterlijk nemen want het overgrote deel van wat ze in haar keuken gebruikt , is eigen kweek. Op een sappige manier vertelt ze over haar tuinavonturen en geeft ze handenvol tips en vlotte adviezen.

Dit alles zou best volstaan voor een mooi en degelijk kookboek, maar Mari plukt de dag bevat nog iets extra’s, een ingrediënt waardoor het boek uniek wordt. Mari is niet alleen handig met hark en schoffel en pan en mes, ze is het ook met de pen. Haar korte verhaaltjes zijn puntgaaf geschreven en hebben iets heel teders en kwetsbaar. Waarom ze bijvoorbeeld geen vlees eet: “omdat ze niks eet dat oogjes heeft”. Maar – en dat is het boeiende aan Mari – ze is absoluut geen softie of ‘veggie-missionaris’ want, zoals ze het zelf stelt: “… Vleesvervangers met een dakje van noten? Wilde rijst met sojabrokken en heel veel kerrie? Vijftien verschillende prutjes en tambouilles op je bord om een gemis te verhullen? Doe toch normaal! Ik heb in mijn leven nog nooit vegetarisch gekookt en ga er niet mee beginnen ook!

Mari besluit haar maandelijkse bijdragen aan TVT de tafel van Tine altijd met een recept. Daarom serveer ik hieronder ook een uitsmijtertje. Geen receptje wel een van de vele korte tekstje uit haar boek. Het recept van 15/11 heb je nog te goed.

Een Belgische blauwe
Wat haar nou zo anders maakt dan de rest weet ik niet. Misschien haar ronde, stevige schouders, of de grote ogen waarmee ze me aankeek. Toen ik haar twee jaar geleden ontmoette, was ze nog maar een dag oud en toch moest ik al denken aan haar laatste. Ze dronk zelf nog gulzig bij haar moeder, maar over nog geen twee jaar zou ze zelf zogen. Daarna nog een paar keer en dan, haar einde. Sindsdien ga ik met regelmaat bij haar op bezoek en neem haar portret. Haar maakt het allemaal niet zoveel uit, ze kauwt rustig voort. Ik kijk er niet naar uit, maar hoop er toch bij te zijn op de dag dat ik haar laatste portret maak, waarschijnlijk heeft ze haar jas dan uit. Tot die tijd draagt 6060 haar bontmantel met heel veel stijl.
Uit Mari plukt de dag, Mari Maris

koken & tafelen algemeen

 

 

 

 

Kerstwinkel 2017

 
 
de tafel van Tine - Visserij 199 - 9000 Gent - info@detafelvantine.be - Disclaimer - verantwoordelijke uitgever: mdmedia - Site by 2Mpact