Druk, druk, druk … maar nu even niet! Ontdekken, genieten en ontspannen: Le Moulin Hideux

image Printervriendelijke versie

In 1947 kocht chef Raymond Henrion een vervallen watermolen ‘in the middle of nowhere’. En dat mag je best letterlijk nemen. De molen lag diep in de Ardense bossen en je kwam er alleen via een modderig pad. Samen met zijn neef Charles Lahire, grootvader van de huidige chef en eigenaar Julien Lahire bouwt hij de ruïne om tot een stijlvol klassehotel met toprestaurant dat snel een Michelin-ster krijgt. Een die ze tot op vandaag nog heeft. Er is veel veranderd in zeventig jaar maar de bossen zijn gebleven. En de rust. En het lekkere eten.

“Nee, er scheelt niks met je gsm” zegt de vriendelijke dame aan de receptie – in het nederlands – “alleen in het salon, dicht bij het venster lukt het soms om te telefoneren of om op internet te gaan.” We kijken elkaar verbaasd aan. Komt dit wel goed? “Jullie zijn hier ver van de ‘bewoonde wereld’ en in een dal” verduidelijkt Julien Lahire. “Eerst wou ik zelf een antenne plaatsen om ontvangst te hebben, maar deed het dan toch niet. En ik heb er geen spijt van, want wie naar Le Moulin Hideux komt, doet dat om te ontspannen, te genieten en de wereld even achter zich te laten. Welkom in mijn ‘bulle’, mijn persoonlijk stukje Ardennen.”

Net als het gebouw is onze kamer een Ardens pareltje van tijdloze charme, klasse en degelijkheid. Tot in het kleinste detail is alles puntgaaf afgewerkt. Zes bedjes, denk ik onwillekeurig, maar dat is een ander verhaal. Toch blijven we er niet hangen want het is prachtig weer en buiten wacht er een terras. Of juister, geen terras-terras maar enkele tafeltjes ver van elkaar opgesteld onder de oude bomen. Met wat verder nog een paar ligstoelen, ideaal om weg in te dromen met een goed boek.

Telkens stel ik me die vraag? Wat is luxe? Als het glitter en goud betekent, hoeft het voor mij niet. Maar als het staat voor gastvrijheid in een mooie omgeving waar alles tot in de puntjes verzorgd is en je kwaliteitsvol logeert en eet … dan hou ik van luxe. Tenminste als er nog een zwembadje bij is. En dat is er in Le Moulin Hideux, compleet met hamam en sauna! Heerlijk, zeker als je na het zwemmen nog eens ontspannen buiten in het zonnetje kan liggen met … inderdaad een goed boek.Jammer, dat ik er geen bij heb.

Er zijn wel meer mooie plekken in de Ardennen waar het goed toeven is, maar Le Moulin Hideux is om meer dan één reden een buitenbeentje. Stichter Raymond Henrion was een uitzonderlijke chef die in binnen- en buitenland gewerkt had. Helaas gooide de Tweede Wereldoorlog roet in het eten. Tijdens de oorlog kon hij niet naar het buitenland. Na de oorlog kocht hij met zijn laatste centen de ruïnes van een watermolen (of beter twee watermolens, want daar komt de naam vandaan: Les Deux Moulins, in de streektaal is dit Le Moulin Hideux geworden). Een enorme gok leek het, maar zelfs zonder centen en in een halve ruïne wist hij uitzonderlijk te koken. Eerst vonden de jagers hun weg naar de molen, daarna volgde de Ardense burgerij met in hun kielzog de Belgische beau monde. In 1957 wist ook Michelin de plek diep in de bossen te vinden en het restaurant kreeg onmiddelijk zijn eerste ster.

“En die ster hebben we vandaag nog steeds” zegt Julien Lahire trots. “Zestig jaar onafgebroken. Zo zijn er wel meer restaurants, maar bij ons is de ster doorgegeven van vader op zoon. We waren ook de eerste Belgische Relais & Châteaux en ook dat zijn we vandaag nog steeds.” En voor de volledigheid voegen we er nog aan toe dat Auberge du Moulin Hideux ook deel uit maakt van Les Grandes Tables du Monde en Julien Lahire lid is van The Mastercooks of Belgium.

Voor een gerenommeerd hotel/restaurant met Michelin-ster is de ‘proof off the pudding’ letterlijk in ‘the eating’. Het is tijd om ons, opgefrist en kreukvrij, naar de eetzaal te begeven. Het is het oudste gedeelte van het gebouw en dat is voelbaar door de lage zoldering. De vensters staan open en een fris avondbriesje fladdert langs onze tafel. Met een reeks voorvaderen die excelleerden in de kunst van het koken, ligt de lat voor Julien natuurlijk hoog, zelfs zeer hoog. We gaan resoluut voor de ‘Menu Gourmand’ (http://www.moulinhideux.be/nl/het-restaurant/menu).

Chef Julien Lahire is een kind van de streek en dat laat hij ook zeer graag merken in zijn keuken. “Natuurlijk” zegt hij ons in het interview later “gebruik ik zo veel mogelijk locale producten, zoals de Fario-forel bijvoorbeeld, maar kwaliteit komt voor mij altijd op de eerste plaats.” Om die uitstekende producten naar een nog hoger niveau te tillen, zijn er kruiden nodig en die haalt de chef uit de kruidentuin, vlak naast het hotel. “Hier kan ik me uitstekend ontspannen. Ik ga vaak op reis en zoek naar kruiden die ik nog niet ken en breng die mee. Hier, kijk, dit is ‘monarde’ (bergamotkruid). Komt uit Noord-Amerika, de indianen schilderden hun gezicht rood met een aftreksel van dit kruid.”

Is het knipoogje van de chef? Het menu opent met ‘tataki de bison parfumée à la monarde”. Een streekgerecht, jazeker want het vlees komt van La Fermde des Bisons in Bastogne. Daarna volgt langoustines gepocheerd in amandelmelk, ‘saumon d’isigny’ en een half duifje van Anjou met ‘sauce végétale’ en speltrisotto. “Ik probeer zo natuurlijk mogelijk te koken” zegt de chef ons “licht maar wel intens en met respect voor de traditie”. En het is hem menens, want aan een ander tafeltje wordt de eend aan tafel versneden. Zoals het vroeger overal gebeurde.

Een andere traditie waar we telkens voor bezwijken is de ‘kaaskar’. Ik heb een grondige hekel aan het kaasbordje door de chef gekozen waarop drie kleine afgemeten stukjes kaas liggen plus een rode en witte druif en een sneetje roggebrood. Nee, geef mij maar de keuzestress van de kaaskar. Heerlijk, je voelt je net een kind in een snoepwinkel die maar niet kan kiezen. Een stukje van dit ja, en van dat, of nee, wat is dit, toch maar niet … genieten is het. De kaaskar – of moet je eerbiediger de ‘kaaswagen’ schrijven – van Le Moulin Hideux is uitzonderlijk omdat er alleen Belgische rauwemelkse kazen op te vinden zijn. Een mooiere kaart van ons landje is er niet te vinden.

Er volgt nog een dessertje en dan is er koffie en die drinken we buiten op het terras. Met rondom ons niks dan bossen en stilte, onder een met sterren bezaaide hemel begrijpen we pas goed wat de chef bedoeld met zijn ‘bulle’, zijn luchtbel. Hoe mooi kan de nacht zijn?

Dag 2 kan niet beter beginnen. Ik maak een wandeling naar de kruidentuin waar het ochtenddauw nog op de planten hangt. Zelfs de eenden slapen nog. Straks staat er een interview met de chef gepland, maar eerst ontbijten. We doen het binnen in de torenkamer aan het open venster, de andere gasten installeren zich op het terras. Het is een traditineel Franse ontbijt en het is gelukkig niet in buffetvorm maar staat klaar op tafel. Alles is kraakvers en lekker Zes bedjes … denk ik onwillekeurig, maar dat is een ander verhaal.

Na het interview en een rondleiding langs kruidentuin en keuken – we krijgen o.a. de fario-forellen te zien - pakken wij onze koffers. De chef doet ons persoonlijk uitgeleide “Dat doe ik niet omdat jullie journalisten zijn, maar met elke gast” zegt hij. “Ik ben een gelukkig man om hier te mogen wonen en werken. Mijn doel is ervoor te zorgen dat mijn gasten zich thuisvoelen in Le Moulin Hideux en er rust en ontspanning vinden. (lachend) Zonder gsm.”

Le Moulin Hideux. Route du Moulin Hideux 1, B-6831 Noirefontaine (Bouillon) http://www.moulinhideux.be

koken & tafelen algemeen

 

 

 

 

Kerstwinkel 2017

 
 
de tafel van Tine - Visserij 199 - 9000 Gent - info@detafelvantine.be - Disclaimer - verantwoordelijke uitgever: mdmedia - Site by 2Mpact