2/1 - Wie “wafels” zegt, zegt “België”. Tenminste in het buitenland. Want dit gebak, in tal van vormen, heeft zeer veel bijgedragen tot de terechte internationale roem van onze gastronomie.

Deze gebaksoort gaat ook al heel ver terug in de geschiedenis. Lang geleden bakken mensen hun gebak op stenen. Eenmaal zij kunnen beschikken over metalen hulpmiddelen, wordt er op een ijzeren plaat gebakken. En wie denkt dat de snelle keuken een vinding is van onze jachtige tijd, vergist zich dus schromelijk. Begin dertiende eeuw ontwerpt een creatieve smid ijzeren plaatjes met putjes die zorgen voor een tekening in het baksel. Een en ander heeft iets van een honingraat en deze zal haar naam schenken aan het bakresultaat. Want “wafel” blijkt niets anders dan een oud Frans woord voor deze raat. De grondslag voor een succesverhaal is gelegd en in onze kontreien ontstaan heel diverse vormen van wafels. Bepaalde steden geven hun naam aan een specifieke bereiding. Zo zijn er Brusselse wafels (20 gaten), rechthoekig en licht, warm of koud gegeten. De Luikse variant (24 gaten) is dan weer rond, bevat parelsuiker (en kaneel) en eet je best warm. Je hebt er dus in allerlei maten en gewichten en ook de samenstellende ingrediënten variëren soms in sterke mate. Een wafelrecept is dus per definitie een heel persoonlijk iets! Maar de beste wafels worden met échte boter gemaakt, volgens de kenners. Geen vervangmiddelen dus maar het zuivelproduct dat de ware Belgen hoog in het culinaire vaandel dragen, ondanks alle “lightcharges”! Eddie (jan11) - smaakmakers