Chicorei
Radicchio is dus familie van witlof en andijvie. Als je radicchio op het veld ziet staan, is het rood ver zoek. De buitenbladeren zijn immers groen, door hun felle bitterheid oneetbaar en daarom worden ze meteen bij het oogsten verwijderd. Wat je koopt is dan ook het rode hart dat een zachte bitterheid heeft. Dat rode hart verschijnt echter pas na de eerste koude, want radicchio voelt zich pas echt goed in zijn krop als de eerste vorst de velden met rijp hebben bedekt. Vanaf midden november wordt er geoogst en dat tot pakweg begin maart.

Rood of gespikkeld
Bij ons ligt vooral de compacte radicchio di Chioggia in het groenterek, maar in de streek van Treviso heeft zowat elk stadje zijn eigen varieteit. Sommige lijken wel rode witloofstronkjes, andere waaieren open, nog andere zijn lange losse blaadjes en er zijn zelfs gespikkelde exemplaren.Al deze soorten ontstonden door een veredeling van de Vlaming Francesco van den Borre die midden 19de eeuw als tuinder in de Veneto actief was. De man had zijn kennis over het telen van witloof meegebracht en paste die toe op de radicchio. Francesco zorgde voor een revolutie en radicchio werd in Italië een populaire wintergroente.
Italianen zijn – nog steeds - dol op radicchio en eten de blaadjes zowel in salades als in stoofgerechten, pasta, risotto als gebakken en over pizza gestrooid. Ze brouwen er zelfs likeuren van. Ze zweren bij hun bittertje want radicchio heet supergezond te zijn.

recepten:
- Salade van radicchio, witloof en verse geitenkaas